Recorded and mixed by Bruno at Onix II Studio · Barcelona
Analog Mastered by Ian Hawgood

Release date: 16th February 2018 by Dronarivm

Bandcamp | StashedGood | Norman Records | Denovali | Databloem | Pdis

Also available digitally from:
Bandcamp | Boomkat | Apple Music | Amazon.com | Spotify

1 – Spiral
2 – One
3 – Lux
4 – Simple
5 – Oneness
6 – Entity
7 – Cyclical
8 – Unity

“Bruno Sanfilippo’s newest album, Unity, is an emotionally evocative collection that moves the listener through moments that exalt the senses. Through cyclical and minimalist sound, the composer creates visceral experiences that are both ethereal and hauntingly beautiful.”


  • There’s a reductive simplicity in Unity that makes it somewhat difficult to talk about; like lots of Modern Classical and Electroacoustic productions it leans heavily on the violin, cello and in particular the piano to carve out its story lines and textural plot points. It’s not even particularly idiosyncratic; each piece seems to occupy its own distinct space, flesh out its own point in slowly slipping time, though perhaps gently wafting us to conclusion. The most overtly melancholic pieces here are the loneliest ones, whose sense of togetherness has been wrenched away. Sophomore “One” feels this deeply in its slow motion piano strokes embedded within the teetering violin and despondent cello. It weighs heavy, moving forward in plodding advances and miserably crooning strings burdened with resignation. Sibling “Entity” has a similarly isolationist feel, the piano returning in heavy and laboured chords at the core. Violin strings begin to supplement in sensitive motions, strokes of paint and charcoal that apply contour and definition to the edges of this 2-dimensional personality lost in fantasy. There’s a nonchalant and almost apathetic feeling to penultimate “Cyclical” that subtly maintains that moroseness in a more indirect way, stripped way down to the bare piano, strings lost to the distance. It laps on the senses like another tide washing over land, fading away like the last remnant of Sun into the night, like the soil reclaiming the dead. There are nicely juxtaposed moments to break the wearier tracks though; “Lux” is an outright beauty, the piano twinkly and bright and dainty, the strings soft and airy. It sounds like something out of time, the sunny carefreeness of a Victorian garden or something, echoes of pleasantries past bleeding out of the careful flowerbeds and aged statuettes. Nothing else quite reaches its heights, though closing title track “Unity” comes close. It’s a remarkably different piece to the others, more texturally intricate and comprised of more unique components than the others. It feels appropriately fleshed out, diverse, synergistic. It shuffles on electronic beds, synths oozing out of its fabric, steel strings dancing alongside the ivories and soothing, elongate cello. A sense of wholeness, of completeness, is finally achieved. It doesn’t feel earthshattering or surprising, it just feels…right. Like a key aligning in its respective lock, or a puzzle piece slipping into the final spot. All in all it’s a sweet listening experience, with lots of little enchanting (if perhaps somewhat lachrymose) corners to get lost in.
  • Le pianiste Argentin installé à Barcelone, Bruno Sanfilippo, arrive chez Dronarivm avec un album Modern Classical à la fois sensoriel et intime, mais également d’une grande sensibilité romantique. Argentin émigré à Barcelone au début des années 90, suite à la crise financière de son pays, Bruno Sanfilippo est un pianiste et compositeur au lourd passé discographique, avec plus de 20 albums à son actif. C’est sur l’excellent label Dronarivm, qu’il sort Unity, plongée phénoménale dans les méandres mouvementés des émotions. Dès le titre d’ouverture, Spiral, on est happé par quelque chose qui nous attire vers des hauteurs langoureuses, habillées de mélancolie auréolée de lumière bienveillante. Bruno Sanfilippo oeuvre sur des terres néo-classiques à la pureté originale, débarrassée des tiques de multiples productions du genre. On sent à travers chaque titre une sincérité qui vient des profondeurs de l’artiste, sensations immuables du temps figé dont les mouvements en boucles sont un retour vers l’état de la création originelle, où cordes et piano démultiplient les pistes du ressenti empreint d’empathie et de doux bonheur osmotique, instants de béatitude et de communion. Superbe.
    Roland Torres [ SilenceAndSound & Benzine Magazine ]
  • Новый альбом аргентинского виртуоза Бруно Санфилиппо представляет собой эмоциональную коллекцию воспоминаний, по моментам которой перемещается слушатель. Его попытка описать космос максимально реалистична. Следить за собственным погружением в альбом, приятно и легко. Музыка ведет слушателя за руку и открывает перед ним невозможные пространства. Благодаря циклическому и минималистичному звучанию, композитор создает висцеральные переживания, эфирные и пленительно красивые.
    Sounds Choice
  • Bruno Sanfilippo is een in Barcelona woonachtige Argentijnse klassiek geschoolde muzikant en componist. Al sinds 1991 brengt met grote regelmaat zijn cd’s naar buiten. Hij brengt doorgaans pianogeoriënteerde muziek, zeker in zijn “Piano Textures”-serie, maar lengt dit ook dikwijls aan met elektro-akoestische muziek, neoklassiek en ambient. Hoewel hij zich eenvoudig kan meten met artiesten als Max Richter, Jóhann Jóhannsson, Arvo Pärt, Ludovico Einaudi en Harold Budd, krijgt zijn muziek ten onrechte vaak minder aandacht. Nu brengt hij op het prestigieuze Dronarivm label zijn nieuwe, als ik goed tel 24ste album Unity uit. Hoewel je normaal gesproken meer drone-achtige werken mag verwachten op dit label, brengt hij 8 stukken die het midden houden tussen pianomuziek, neoklassiek en drone ambient. Daarbij krijgt hij steun van celliste Alena Tryhubkina en violist Pere Bardagi, die zijn muziek van een mooi neoklassieke omlijsting voorzien. Sanfilippo zelf zorgt met piano, elektronica en engelachtige zangsamples voor de overige droefgeestige en bovenal tot de verbeelding sprekende pracht. Muziek die doet denken aan een fijne blend van Max Richter, Arvo Pärt, David Darling, Library Tapes, Olan Mill, Carlos Cipa en Jóhann Jóhannsson. Dit is muziek die niet in de koude kleren gaat zitten, hetgeen natuurlijk ook niet past dezer dagen. Het is bezinnende pracht, waar je enkel stil van kunt worden en kippenvel van krijgt.
  • Ogni opera di Bruno Sanfilippo suscita curiosità circa la sua collocazione nell’articolata deriva neoclassico-sperimentale del compositore argentino. Non fa eccezione “Unity”, il cui stesso titolo suggerisce anzi una sintesi di stili ed elementi, puntualmente rispecchiata da otto brani che trascendono il semplice dialogo tra pianoforte ed elettronica. Benché non manchino lievi melodie pianistiche e passaggi di spiccato romanticismo, a caratterizzare il lavoro è soprattutto un’ambience orchestrale innestata su dilatate partiture d’archi e culminante nei quasi undici minuti della title track, esito emblematico di pièce in equilibrio tra classicismo e modernità.
    music won't save you
  • Bruno Sanfilippo as Argentinian musician with professional education and great imagination as t" In dreams, there’s no imagined thing that’s too absurd, too strange". With the Russian Dronarivm published new album, he verifies those traits and shows that there's no exaggeration when comparing him with the likes of Max Richter, Arvo Pärt, or truly missed Jóhann Jóhannsson. From the beginning of the album, the artist introduces this sacral atmosphere thanks to the backing vocals as airy as souls of the dead. They accompany his minimalist ambient reaching sometimes the ugliness of drone and neoclassical compositions played on piano and violins. The show is stolen by track number three - "Lux" in which the looped piano key sequence and beautiful string melodies are only prelude to the finish ruled by angelic airy choirs.
    Labandzi Spiew
  • Der Argentinier und Wahl-Spanier Bruno Sanfilippo ist auch in der Musik ein Grenzgänger, der sich in seinen Kompositionen versiert zwischen zeitgenössischer Klassik und sphärischen Ambient-Tondichtungen tummelt. Seine bis dato veröffentlichten, zahlreichen Tonträger werden von Kritikern und Hörern auf einem Qualitätslevel mit Werken von Arvo Pärt, Max Richter, und Jóhann Jóhannsson gewertet, schwer vermutlich völlig zurecht. Auf seinem demnächst erscheinenden Album „Unity“ spinnt er ein fein gewebtes Netzwerk aus dezenter, völlig unaufdringlicher, abstrakter Trance-Electronica und klar strukturierten Piano- und Streicher-Schichten aus den Bereichen der Neo-Klassik und der Minimal Music, eine entrückte Wunderwelt an erhabenen Instrumental-Arbeiten, bewegend, emotional, im Grundton in getragener Melancholie vorgetragen, durch stete Wiederholung der melodischen Grundmuster eine gewisse Monotonie der einzelnen Arbeiten herauskehrend, und doch wider Erwarten eingedenk dieses kompositorischen Ansatzes das Gemüt erhellend, die Seele erbauend und die Gehörgänge umschmeichelnd. Der klassisch ausgebildete Musiker und Komponist Sanfilippo fühlt sich auf den acht Kleinoden weit mehr der stringenten Ausformulierung gespenstisch schöner Arrangements als dem Ausloten an experimentellen Möglichkeiten mittels elektronischer Gerätschaften verpflichtet. Diese eindeutige Ausrichtung steht den Aufnahmen gut zu Gesicht und lässt sie als Gesamtwerk zu einem uneingeschränkten Hörvergnügen reifen. „Unity“ erscheint am 16. Februar beim Moskauer Indie-Label Dronarivm, das Programm der russischen Spezialisten für Ambient-Musik und zeitgenössische Klassik um Firmen-Chef Dmitry Taldykin verdient gesteigertes Interesse der geneigten Hörerschaft, wie auch die kürzlich hier vorgestellte Kollaboration von Aaron Martin und Machinefabriek eindrucksvoll unterstrichen hat. (*****)
  • Vereint in einem Meer pianistischer Kunst. Eigentlich wären Worte zum neuen Album „Unity“ von Bruno Sanfilippo unnötig. Seit über 20 Jahren erschafft der Komponist eine sehr außergewöhnliche Musik, die zeitlos zwischen den Sternen strahlt. Mit „The Poet“ aus dem Jahr 2016 haben wir Bruno Sanfilippo schon dieses Zeugnis ausgestellt. Unity hebelt das Genre der modernen Klassik auf eine völlig neue Ebene und verkörpert exakt auch das, was viele Millionen treue Liebhaber in diesem Musikbereich schlicht begeistert: Es ist Musik zwischen Tränen und Euphorie, zwischen Traum und Realität. Man mag zwar Bruno Sanfilippo nicht persönlich kennen, aber es scheint eine Art Seelenverwandtschaft zu geben. Der Schriftsteller ist gut darin, seine Emotionen und Gedanken auf ein Blatt Papier zu bringen, der Komponist drückt diese eben in seiner Musik aus. Wie ein altes Lied, das man immer im Ohr hat, das aber mit der Zeit immer mehr verstummt, verblassen ebenso Erinnerungen und Gefühle, wenn man sie nicht festhält. Unity ist daher der Spiegel, der akustisch vor einen steht. Bei den Liedern wird man unweigerlich an längst vergessene Gedanken erinnert, umrahmt in fragiler Schönheit. Die Schönheit in diesem Genre Bruno Sanfilippo erlaubt daher Einblicke in sein Herz und Seele mit Unity, die man dankbar aufsaugt. Die insgesamt 8 Stücke sind ein perfektes Zusammenspiel der klassischen Instrumente mit dem überragenden Klavier. Den romantischen Klangrahmen bilden oft klassische Instrumente wie Cello und Violine, welche eine hoch atmosphärische Stelle einnehmen. Darin eingebettet ist natürlich ein bedeutsames Spiel am Klavier, intim und einfühlsam zugleich. Der Reichtum an Emotionen und melancholischen Facetten ist exorbitant ausgerichtet auf Unity, aus immer neuem Feuer der Liebe zur Klassik erneuert der Komponist tausendmal die Schönheit in diesem Genre. Da hätten wir zum einen das Stück „Lux“, welches durchaus wörtlich zu nehmen wäre. In Lux (Licht) öffnet sich im akustischen Sinne der graue Himmel über einen und ein Sonnenstrahl fährt tief in die Seele. Das Zusammenwirken der Streichinstrumente, dem Klavier und der Chor im Hintergrund bleibt einen im Ohr hängen und löst Kettenreaktionen von Gänsehaut aus. „Simple“ ist wie der Titel verrät, ganz einfach klassische Kunst im Genre. Schließt man hier die Augen, kann man sie sehen: leicht schemenhaft und nach und nach immer klarer - Schmetterlinge. Erst einen, dann zwei, dann Dutzende. Sie fliegen herum, wirbelten im Wind, tanzten mit sich selbst und den Sonnenstrahlen. Die „Einheit“ von Kunst und Gefühlen Aber Unity hat noch weitere Perlen im Gepäck, wie beispielsweise das verträumt, melancholische Stück „Cyclical“, welches einen sanft mit seiner fragilen Spielweise eindeckt wie ein Schleier. Klanglandschaften, aus einem Universum, wo Sehnsucht und Ästhetik eine einzige Linie bilden. Als sogenanntes Herzstück kann man den Titelsong „Unity“ ansehen, mit expressionistischer Weitsicht arrangiert und instrumentalisiert. Wenn alte Wunden aufbrechen und die Schatten der Vergangenheit einen übermannen und Du keinen Trost findest – Das Stück Unity schenkt Dir wieder Kraft und Hoffnung. Für Herz und Seele. Zugegeben viele Sätze beinhalten poetische und philosophische Sichtweisen, aber wie anfangs angedeutet, ist die Musik von Bruno Sanfilippo kaum in Worte zu fassen. Unity ist die „Einheit“ von Kunst und Gefühlen. Sie zaubert Dir ein Lächeln hervor und bringt Erinnerungen zurück. Sie lässt Dich mit romantischen Augenblicken alleine und flutet Dein Herz mit Licht. Alles das kann Unity in einem bewirken. Veröffentlicht wird das Album diesen Freitag über Dronarivm, eine absolute Kaufpflicht für jeden Freund der modernen Klassik.
    Gezeitenstrom Musik
  • Congratulations to Dronarivm to their first physical album of the year! It's a beauty! Up early listening to this gorgeous contemplative Neo classical music - all crying violas, mournful cellos, and light piano chords. Wistful, keening, crying, striving, searching, looking into the sky, falling on your knees in supplication to your simultaneous vastness & inconsequence. Emotional, Intellectual, Gorgeous rendered and executed. Top-shelf minimalist music that needs to be heard, for anyone who's grown tired of the post-serialist cliches of too much modern pianomusic.
  • Deservedly, this past Valentine’s Day saw more awe-struck sharing of pictures, video and stories about Tamar Kvesitadze’s extraordinary piece The Statue of Love. If this bit of sculptured beauty hasn’t found its way onto your Facebook feed yet, it is a kinetic piece based on Ali and Nino, a traditional Georgian love story. The artist designed two seven-ton statues that merge into one on a daily basis, all set to a colourful light show. On a smaller scale, but no less beautiful, we’ve also received Bruno Sanfilippo’s new Unity. The Barcelona musician and composer continues to deliver world-class, heart-breaking work. With a dual focus on minimalist piano and electroacoustic works, Sanfilippo brings an intensely romantic sensibility to his music. This one might be his best yet. (Which is saying something; his catalogue is 20-titles long.) Unity opens with “Spiral,” a delicate, almost religious ambient offering that progresses to a disconcerting electronic conclusion. Next we get Sanfilippo at the piano. “One” is as good a showcase as any of his tender approach to the instrument. When it’s paired with strings, as in this piece, that gentleness is only amplified. “Lux” comes next, and with it an uptick in energy. While some pieces are quiet and introspective, this one has a more celebratory feel. The album’s title piece is also its longest, at nearly 11 minutes. Despite its length, it is remarkably accessible. Sanfilippo has this ability to wring all of the stuffiness out of classical music. “Unity” is practically a pop song. Which is not to say that it lacks sophistication. Quite the opposite. Like the rest of the album, its uncluttered clarity and sweet melodies are hard not to fall in love with. Kevin Press
  • La musica di Bruno Sanfilippo, compositore e pianista classe 1965, ha una spiccata componente mistica e che, riprendendo una tradizione consolidata nel mondo della musica classica e neo-classica, rimanda a arti oscure come l'esoterismo spirituale e la magia e a quella che una volta chiamavamo alchimia e che oggi riconosciamo come chimica. Laureato al conservatorio Galvani di Buenos Aires in composizione musicale (piano), Sanfilippo vive oggi a Barcellona. Avvicinato a artisti come Arvo Part, Max Richter e Johann Johannson nel tempo ha sempre più allargato lo spettro delle sue composizioni con l'utilizzo di strumentazione elettronica e esplorando minimalismo e sperimentazioni nel campo della musica elettroacustica. Questo suo ultimo disco, intitolato "Unity" e pubblicato dalla Dronarivm di Dmitry Taldykin (una realtà molto interessante e che dal 2012 si è specializzata in ambient e classica contemporanea), costituisce forse la summa del suo lavoro negli ultimi anni. Nelle otto composizioni del disco Sanfilippo mostra capacità che vanno ben oltre i canoni della musica classica tradizionale e combinando i tratti di pianoforte con una giusta dose di strumentazioni sintetiche, plasma la materia musicale come se fosse pietra filosofale trasformandola in densa spiritualità e armonia. "Spiral" ci introduce subito in una dimensione sacrale e di una profondità imperiale che trasmette uno stato di quiete univerale che si insinua eppure prepotentemente nelle nostre anime, così come composizioni più fluide e andanti come "Entity" o "Cyclical"; "One", "Lux", "Simple", "Simple", "Oneness" hanno un carattere più minimalista e orientano l'ascoltatore verso visioni di natura cinematica e in cui le suggetioni emozionali sono accompagnate da un aspetto visuale che si ricolegga al nostro inconscio. La conclusiva "Unity" combina tutti e due gli aspetti e in questo senso cristallizza l'interazione uomo-ambiente sia sul piano visivo che su quello storico. Muovendo da una formazione classica e ispirata ai vari Erik Satie e Maurice Ravel, lo stesso Claude Debussy, Bruno Sanfilippo si è avvicinato nel tempo a dimensioni musicali e compositive e le cui sperimentazioni adoperano la musica come un vero e proprio strumento, ponendo al centro di esse invece l'uomo, secondo una concezione classica e allegorica derivata dall'umanesimo rinascimentale. Avvicinabile tanto ad autori classici quanto sperimentali, gli si riconoscono epprure quegli stessi caratteri di alcune opere di John Foxx e del suo progetto dedicato alle "cattedrali oceaniche" in una condivisione sia musicale che ideale rappresentata su carte astronomiche dal vecchio ma ancora attuale (chissà per quanto) uomo vitruviano.
    sotomayor per DeBaser
  • Tras Lost & found de octubre Bruno Sanfilippo nos dejó el sencillo Doll a comienzos de año. Lo que esperábamos con ganas era su trabajo Unity que ya puede escucharse en plataformas digitales y adquirirse en físico. El reputado compositor regresa a nuestros altavoces con diez pistas nuevas. Aúna el minimalismo místico con el neoclásico que caracteriza su trabajo previo. Con protagonismo principal de texturas a piano compone los parajes de Unity. Alterna sonoridades con maestría para dibujar en nuestra mente. Siempre suave, siempre atento y afilado. Con bases reiterativas como pie, compone -su verdadera labor creativa- sobre ellas los esquemas melódicos etéreos que circundan el álbum. Sanfilippo construye belleza musical con elementos breves y la parsimonia necesaria. Nos propone un viaje íntimo y evocador a cada pieza. Aun con un cuadro continuo de base repetida bajo instrumental logra transmitir serenidad, centrar nuestra visión interior en su música. El neoclásico de Bruno Sanfilippo no va dirigido a todos los públicos, pero los amantes del género o del minimalismo a piano encontrarán en él buenos pasajes por los que navegar. Su sencillez conjuga con su capacidad de inmersión sonora, dotando a Unity de un liviano sentido del placer.
  • Date: 24 februari 2018 Author: Opduvel DRONARIVM, 2018 Bruno Sanfilippo is een Argentijnse componist en pianist die al sinds de jaren negentig aan de weg timmert en sinds 2000 vanuit zijn woonplaats Barcelona zo’n twintig releases onder eigen naam heeft uitgebracht bij verschillende labels. De nieuwe uitgave heet Unity en is uitgekomen op het Russische label Dronarivm. Het is een album met niet-opdringerige intieme muziek, die op zich makkelijk wegluistert maar serieuze en diepzinniger aandacht verdient. De componist/pianist staat bekend om zijn elektro-akoestische werken, vaak minimalistisch van aard en spaarzaam geïnstrumenteerd. Het nieuwe album is niet het eerste werk van de Argentijn dat dit jaar verschijnt, want op 1 januari zag de (digitale) single Doll het levenslicht, waarop de pianoklanken zo levensecht klinken, dat je voor je ogen de poppenspeler in de weer ziet met het bewegen van de pop. Op Unity is Sanfilippo te horen op piano en elektronica en wordt hij bijgestaan door Alena Tryhubkina op cello en Pere Bardagí op viool. De elektronische component zit vernuftig verweven in de muziek en treedt niet al te veel op de voorgrond. Het zijn de natuurlijke piano-, cello- en vioolklanken die voornamelijk de sfeer op het album bepalen. Sanfilippo toont zich een meester in het met simpele middelen bouwen aan karakter- en emotievolle stukken muziek die je als luisteraar niet onberoerd laten. Meer dan een herhalend motief van de piano en enkele gestreken melodielijnen van Tryhubkina en Bardagí zijn niet nodig om maximaal resultaat te bereiken. De kunst zit in het samenvoegen van de partijen op zodanige wijze dat een mooi stemmig geheel ontstaat. Subtiel gebruik van elektronica doet de rest. In het modern klassieke idioom van Sanfilippo is het belangrijk dat de muziekstukken een coherent geheel vormen. Tegelijkertijd loert het gevaar dat een te grote eenvormigheid de muziek de das omdoet, omdat dan de aandacht verslapt en verveling toeslaat. De muziek van de Argentijn lijdt niet aan dat euvel; de componist/pianist weet voldoende variatie aan te brengen in zijn werken en tegelijkertijd de eenheid te bewaren door de instrumentatie beperkt en de sfeer constant te houden. ‘Spiral’ opent het album plechtig, met lange klanken en vrouwenstemmen, waarmee een sacrale en sombere sfeer wordt geschapen. Je waant je een paar eeuwen terug, totdat plots elektronica opduikt, heel kort, maar genoeg om je terug naar het hier en nu te katapulteren. ‘One’ zet vervolgens de toon voor het album. Een repeterend pianomotief vormt de basis voor de cello en viool, die afzonderlijk of tegelijkertijd de meest prachtige melodielijnen produceren. Op de achtergrond klinken vloeiende elektronische klanken, maar als hoorns die aan het akoestische karakter van de muziek niet afdoen. In ‘Lux’ is sprake van een langere melodielijn van de piano en ontroerend samenspel van viool en cello, subtiel ondersteund door zangstemmen. De cello opent ‘Simple’, ondersteund door een pianolijn. De emotie neemt toe als de viool mee gaat doen in een langzame melodie in het gedragen stuk. Nog langzamer is ‘Oneness’, dat een voorzichtige cadans kent. Opnieuw doet een langzame melodie zijn ontroerende werk, niet in de laatste plaats door de harmonieën die in het samenspel van de strijkers zijn waar te nemen. In ‘Entity’ wordt een melodie van de piano afgewisseld met een melodie van de strijkinstrumenten. Een simpel basisidee, maar enorm effectief. Meest sombere stuk op de plaat is ‘Cyclical’, dat over een groot verlies lijkt te handelen. De piano is het dominerende instrument, aangevuld met heldere, de trieste sfeer versterkende synthklanken. Elektronische klanken zijn duidelijk aanwezig in de lange titeltrack. Het stuk zit wat complexer in elkaar, is wat gelaagder dan de andere tracks op het album. Opvallend zijn de sitarklank, die de melodie van de cello ondersteunt, en de pizzicato noten van de viool, die overigens ook een gestreken melodie speelt, op de achtergrond begeleid door stemmen. De muziek van Sanfilippo straalt rust uit en weet de sfeer steeds raak te treffen. Grote kracht van het album is dat er niet veel lagen klinken in de muziek, maar ondertussen in de diepte meer gebeurt dan oppervlakkige beluistering doet vermoeden. Unity is een mooi album met stemmige muziek waarvoor het woord ‘schoonheid’ is uitgevonden.